II Liceum Ogólnokształcące w Kartuzach
im. dra Aleksandra Majkowskiego
Osiedle Wybickiego 33
83-300 Kartuzy

Imieniny obchodzą:
Domasława, Domisława, Marek, Melchior, Regina, Rena, Ryszard,

Cytat tygodnia:

Nasze serwisy

SIECI KOMPUTEROWE

Elementy sieci Ethernet. Do budowy tej sieci Ethernet używa się następujących elementów standardu:

Ethernet 10Base-T - (UTP - Unshielded twisted-pair cable) skrętka 10Mbit
Ethernet 100Base-T    - skrętka 100Mbit.

Kategorie nie ekranowanego kabla skręcanego dla aplikacji klasy C[3]:
CAT 1 & 2      - głos i dane małej jakości (np.: modem)
CAT 3             - transmisja do   10 Mbps (max. dł. 100 m)
CAT 4             - transmisja do   16 Mbps (max. dł. 150 m)
CAT 5             - transmisja do 100 Mbps (max. dł. 160 m)
Dla szybkości 100Mb/s istnieją dwa różne media:
100Base-TX   - skrętka kategorii 5, wykorzystane 2 pary (tak jak w 10Base-T).
100Base-T4   - skrętka kategorii 5, wykorzystane 4 pary.

Dla szybkości 1000Mb/s została przewidziana również skrętka kategorii 5 wykorzystująca wszystkie 4 pary.
Oczywiście można użyć lepszego kabla CAT 6 lub CAT 7.

W przypadku wykorzystania skrętki w środowiskach o dużych szumach elektromagnetycznych, stosuje się ekranowany kabel skręcany (STP). Zbudowany jest on z czterech skręcanych ze sobą par przewodów miedzianych, otoczonych ekranującą siatką lub folią i umieszczonych w izolacyjnej osłonie.

W zastosowaniach skrętki można napotkać dwa typy końcówek:
-    RJ-11 sześciopozycyjny łącznik modularny (łącze telefoniczne),
-    RJ-45 ośmiopozycyjny łącznik modularny (sieć Ethernet).

Wyróżniamy 3 rodzaje połączeń końcówek kabla UTP:
odwrotny - końcówka 1 do 8, końcówka 7 do 2, itd. – zastosowany w kablu telefonicznym,
zgodny - końcówka 1 do 1, końcówka 2 do 2, itd. – np.: połączenie Ethernet pomiędzy koncentratorem i kartą sieciową komputera,
krzyżowy - (cross-over) odwraca tylko niektóre połączenia, często spotykane przy połączeniach pomiędzy koncentratorami lub przy łączeniu dwóch komputerów bez pośrednictwa koncentratora.

Do połączenia komputera z koncentratorem lub przełącznikiem stosuje się połączenie proste, czyli obie końcówki muszą być połączone wg określonego standardu. Międzynarodowym standardem jest 568A lub 568B. Do połączenia dwóch komputerów bez koncentratora lub huba stosuje się połączenie krzyżowe.
Ten kabel charakteryzuje się tym że jedna końcówka jest podłączona wg standardu 568A a druga wg standardu 568B.

Kolejność przewodów wg standardu 568A

biało-zielony
zielony
biało-pomarańczowy
niebieski
biało-niebieski
pomarańczowy
biało-brązowy
brązowy

Kolejność przewodów wg standardu 568B
biało-pomarańczowy
pomarańczowy
biało-zielony
niebieski
biało-niebieski
zielony
biało-brązowy
brązowy

Koncentrator (ang. hub).

Koncentrator jest jednym z urządzeń najczęściej spotykanych w sieciach. Do niego właśnie podłączane są wszystkie kable połączeniowe od komputerów. Działa on jako urządzenie wzmacniające i rozsyłające sygnały z komputerów. Nie bada otrzymanej informacji, tylko przekazuje ją dalej. Sygnał wysłany przez komputer dociera do koncentratora, który przesyła go dalej do wszystkich podłączonych komputerów. To właśnie jest główną wadą koncentratorów, ponieważ aby informacja została dostarczona odbiorcy jest ona rozsyłana wszystkim stacjom, powodując zbędny ruch.

Wyróżnia się dwa rodzaje koncentratorów:
aktywny - łączy kable oraz regeneruje sygnał, przez co zwiększa zasięg sieci
pasywny - tylko łączy kable

Łączenie koncentratorów
Gdy powiększamy sieć i nie wystarcza nam jeden koncentrator należy dokupić nowy i połączyć go z tym co mieliśmy wcześniej. Poniżej opisuję jak to zrobić. Koncentratory łączymy za pomocą kabla prostego. Jeden koniec kabla wkładasz do zwykłego wyjścia (tam gdzie wtyczki od komputerów) pierwszego koncentratora a drugi do gniazda uplink w drugim koncentratorze. Bywa jednak i tak że koncentrator nie posiada gniazda uplink, wtedy koncentratory należy połączyć kablem skrosowanym, który podłaczmy do zwykłych portów.

Łączenie dwóch koncentratorów:

Łączenie trzech lub więcej koncentratorów:

Przełącznik (ang. switch).

Przełącznik wygląda prawie tak samo jak koncentrator. Wzmacnia i rozsyła sygnały z komputerów. Analizuje otrzymywane dane, uczy się do których portu podłączone są komputery. I w ten sposób wysyła dane w przeciwieństwie do koncentratorów tylko odbiorcom. Przez co ogranicza od minimum ruch w sieci. Przełączniki mają możliwość tworzenia wirtualnych sieci VLAN (Virtual Local Area Network) czyli logicznego grupowania użytkowników, niezależnie od ich fizycznej lokalizacji.

Łączenie przełączników odbywa się na tej samej zasadzie jak łączenie koncentratorów.

Router.

Router jest urządzeniem pracującym w warstwie trzeciej, czyli sieciowej, modelu OSI. Zarządza ruchem pakietów w sieci, szukając optymalnych dróg przesyłania pakietów.
Używany jest przede wszystkim do łączenia ze sobą sieci WAN, MAN i LAN.
Routerem może być urządzenie sprzętowe jak i oprogramowanie zainstalowane na komputerze. Każdy router sprzętowy można połączyć z wieloma sieciami, natomiast programowy zazwyczaj tylko z jedną.
Router określa następny punkt sieciowy, do którego należy skierować pakiet danych wysyłany z jednej sieci do drugiej. Trasę przejścia pakietu ustala odpowiednie oprogramowanie. Ustalanie tej drogi zwane jest trasowaniem. Każdy router zna tylko sieci podłączone bezpośrednio do niego i adresy sąsiadujących z nim innych routerów. Podejmuje decyzję o drodze pakietu tylko do najbliższego punktu – sieci lub innego routera. Wybór drogi jest podejmowany na podstawie tablicy tras, zwanej tablicą routingu, przechowywanej w pamięci routera.
Tablica tras zawiera między innymi: adres sieci , do której znana jest droga (tylko jeden krok), numer portu i tzw koszt czyli informacja o optymalnej drodze pakietu wśród wielu możliwych.
Świeżo zamontowany router ma pustą tablicę routingu, którą należy wypełnić. Można to zrobić ręcznie – routing statyczny lub używając odpowiedniego protokołu i oprogramowania – routing dynamiczny.
Routing statyczny polega na ręcznym wpisywaniu przez administratora wszystkich danych niezbędnych do routingu. Jest stosowany w małych sieciach.
Routung dynamiczny polega na cyklicznym rozsyłaniu przez router pakietów do wszystkich podłączonych użytkowników w sieci i nasłuchiwaniu ich odpowiedzi, a następnie wpisywaniu do tablicy routingu dostępnych hostów.
Często wykorzystywany jest do tego protokół RIP (ang. Routing Information Protocol).
Routery wzajemnie wymieniają się swoimi tablicami tras z bezpośrednimi sąsiadami. Dzięki temu każdy router ma informację o tym, który sąsiad może przesłać pakiet do właściwej sieci. Jeżeli kilku sąsiadów oferuje możliwość połączenia z odpowiednią siecią, to na podstawie kosztów protokół wybiera najlepszą.
Wszelkie zmiany w sieci są modyfikowane w tablicy routingu.

Karta sieciowa.
Karta sieciowa (ang. NIC - Network Interface Card) służy do przekształcania pakietów danych w sygnały, które są przesyłane w sieci komputerowej, oraz do odbierania sygnałów, właściwego ich dekodowania i przesyłania do pamięci komputera.
Każda karta NIC posiada własny, unikatowy w skali światowej adres fizyczny, znany jako adres MAC (ang. Media Access Contrl), przyporządkowany w momencie jej produkcji przez producenta, zazwyczaj umieszczony na stałe w jej pamięci ROM. Każda karta sieciowa jest identyfikowana w sieci na podstawie adresu MAC. Adres ten składa się z sześciu bajtów: w pierwszej części jest kod producenta, a w drugiej numer urządzenia.
Każdy producent kart sieciowych otrzymuje od IEEE numer, którym opatruje wszystkie swoje produkty.

Opracował: Adam Barlak

Nasze serwisy

Matura 2006

Informatyka

Budowa komputera

Sieci komputerowe

Testy

Historia

Chemia

Kącik kulturalny

Galeria